Skip navigation

Τα αγόρια τεμπελιάσανε αρκετά αυτό το δίμηνο. Καταρχήν οι αθλητικογράφοι: Νομίζω πως έπεσαν μεμοιάς σε μάζικη μελαγχολία. Ο Fool Back ξαφνικά αποφάσισε να πετάξει τις γραβάτες και τα πεινιρλί σουτζούκι που συνόδευαν τα βιαστικα εργασιακά του γεύματα και να ξαναπάει στο δημοτικό, και ο Χειλάς προσπαθεί ακόμα να ξορκίσει τις συμφορές που βρήκαν την ΑΕΚ. Κανένας από τους δύο δεν κατάφερε να παραδώσει ένα σοβαρό άρθρο για την μπάλα κι εγώ δεν είμαι σε θέση να αντικαταστήσω κανέναν από τους δυο τους.

Ύστερα την κοπάνησε ο Αρσίνοος. Το μόνο που άφησε πίσω του ήταν ένα κίτρινο ποστ-ιτ στο χωλ που έγραφε: «ερωτεύτηκα – φεύγω να βρω τί». Πήρε μαζί του ένα σακίδιο, μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή κι ένα σημειωματάριο κι από εκείνη την ημέρα δεν έχει στείλει ούτε SMS. Ωραίος τύπος.

Ευτυχώς που κάποιοι έμειναν πιστοί. Ο Δούρειος Ευρωπαίος, για παράδειγμα, που μελέτησε τα σύννεφα κι έγραψε επισταμένως για αυτά, ο Σπύρος και φυσικά ο Dr. Dark που δεν θα άφηνε κανέναν από τους αναγνώστες του παραπονεμένους – φρόντισε για άλλο ένα τεύχος να δώσει σωστές απαντήσεις στις τελείως λάθος ερωτήσεις τους. Στο μεταξύ, η everydaygeorgia καταπιάστηκε με τη λύση ενός πανάρχαιου Catch -22 κι ένα καινούριο μέλος προστέθηκε στην παρέα: Ο Κώστας Ραίτερ ο ghostwriter. Αυτός δεν έχει ώρα ούτε για μελαγχολίες ούτε για αναζητήσεις, θέλει μόνο την ησυχία του και στα «Γράμματα Συνεργατών» μας εξηγεί ακριβώς πώς την έχασε.

Ανέκαθεν πίστευα πως το ισχυρότερο αφροδισιακό είναι η γνώση που δεν κατέχω. Τί έχεις να μου πεις για κάτι που δεν γνωρίζω ήδη; Πόσα ξέρεις για αυτό; Πόσο έχεις βασανιστεί για να αποκτήσεις αυτή τη γνώση; Πόσα βιβλία που εγώ αγνοώ διάβασες, τί σε οδήγησε να τα ανοίξεις, πόσο ξενύχτησες γυρίζοντας τις σελίδες τους, πόσο πειστικά μπορείς να συνοψίσεις το νόημά τους; Φαντάζομαι έναν άντρα σκυμμένο πάνω από σελίδες, αφοσιωμένο σε αυτό που προσπαθεί να καταλάβει, έξω νύχτα, ο δρόμος σιωπηλός, το ραδιόφωνο χαμηλά κι εκείνος να μην έχει ανάγκη τίποτα άλλο από αυτό που προσπαθεί να αποκτήσει: όχι εμένα, όχι το κορίτσι στο απέναντι κάθισμα του μετρό και στο ταμείο του Χόντου, αλλά τη γνώση. Κάποιου – οποιουδήποτε – είδους γνώση. Έτσι ο άλλος γίνεται έστω για λίγο απροσπέλαστος, απρόσιτος, άρα ποθητός. Έτσι τα κορίτσια στο Λύκειο ερωτεύονται πάντα τους καθηγητές τους.

Σε αυτό το τεύχος, το τελευταίο του ’10, όσοι γράφουν, γράφουν για πράγματα που γνωρίζουν καλά. Με το που μπήκε ο Οκτώβρης ξαφνικά γίναμε όλοι σπουδαίοι μελετητές. Ίσως είναι η βροχή που μας έκλεισε όλους στα σπίτια μας μια ώρα αρχύτερα. Ίσως απλά ο καθένας μας προσπαθεί να ανάψει κάποιον με ό,τι ξέρει.

Καλή ανάγνωση και ραντεβού τον Ιανουάριο του ’11!

Lucia

Υ.Γ. Επειδή μας ανάβουν και τα σχόλιά σας: ekvatana@gmail.com

Πατήστε το ΕΚΒΑΤΑΝΑ04 για να κατεβάσετε το περιοδικό:

ΕΚΒΑΤΑΝΑ04

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: