Skip navigation

Monthly Archives: Απρίλιος 2011

Στην έξοδο της παραλιακής προς Μικρολίμανο, μπροστά ακριβώς από το νοσοκομείο Μετροπόλιταν, με περιμένουν κάθε πρωί δύο φιγούρες. Η πρώτη είναι η ανάμνηση ενός γιατρού που δουλεύει εκεί μέσα. Κάποιο πρωί, χαράματα Παρασκευής Ιουλίου πριν από τέσσερα χρόνια, ο άνθρωπος αυτός κοίταξε μέσα στο αριστερό μου αυτί με ένα μακρουλό μεταλλικό όργανο και διέγνωσε ωτίτιδα. Τη διάγνωσή του αυτή ακολούθησε ένα τεράστιο χαμόγελο από πλευράς μου. Μην με παρεξηγήσετε: δεν είμαι καμιά υποχόνδρια που απολαμβάνει να ακούει ότι πάσχει από κάποια αρρώστια, ήταν απλά που είχα περάσει το προηγούμενο βράδυ πεπεισμένη ότι θα πεθάνω, ότι το κεφάλι μου ήταν έτοιμο να κοπεί στα δύο από εκείνο τον απίστευτο πόνο που ένιωθα. Ωτίτιδα; Πόσο ανώδυνο ακουγόταν αυτό; Αντιβίωση για δύο ημέρες; Σοβαρολογούσε ο γιατρός; Εγώ ήμουν έτοιμη να αποχαιρετίσω τα εγκόσμια κι εκείνος απλά ανασήκωνε τους ώμους, μου έλεγε ότι κόλλησα κάτι από την βουτιά μου στη θάλασσα και ότι σύντομα θα ήμουν πάλι καλά;

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΕΚΒΑΤΑΝΑ06:

EKVATANA06