Skip navigation

Παρότι αντιπαθώ σφόδρα τον παχύδερμο εμπνευστή της περίφημης πλέον ατάκας «μαζί τα φάγαμε», δεν μπόρεσα πρόσφατα παρά να μπω στη διαδικασία να αναζητήσω το τί ακριβώς είχε στο μυαλό του πριν την εκστομίσει, όχι σε επίπεδο δυνατότητας πρόγνωσης των αντιδράσεων που θα ξεσήκωνε αλλά περισσότερο κατά το σχολικό «τί θέλει να πει ο ποιητής». Στην προκειμένη λοιπόν, περίπτωση, ο ποιητής πιστεύω ότι ήθελε να πει: Εγώ και το συνάφι μου τα τρώγαμε κι εσείς αδιαφορούσατε γι’ αυτό. Και επειδή τέτοια είμαι, όπως θα έλεγε και ο Σπύρος, αναρωτήθηκα περαιτέρω αν αυτό είναι και πρακτικά δυνατό. Για να δώσω απάντηση στο ερώτημα αυτό χρειάστηκε να φανταστώ ένα ολόκληρο έθνος χωρισμένο στα δύο: οι μεν μισοί να μασουλάνε ηχηρά, με τα λάδια να κυλάνε στο πηγούνι και τις κοιλιές να ξεχυλίζουν από τα παντελόνια και οι άλλοι μισοί να μισογυρνάνε την πλάτη ενοχλημένοι μεν, ρουφώντας φραπεδάκι και μονολογώντας κατά βάση αδιάφορα, «δε βαριέσαι μωρέ … θα πεινάει ο άνθρωπος.» Κάτι δεν μου πήγαινε καλά με αυτή την εικόνα. Το επόμενο λογικό βήμα για τον φτωχό μου εγκέφαλο ήταν να αναρωτηθώ πόσες φορές μέσα στην ημέρα κάθε ένας από εμάς έχει άμεση συνείδηση του ότι είναι μέλος μιας κοινωνίας πολιτών, προσαρμόζοντας ανάλογα και την συμπεριφορά του.

ΓΙΑ ΝΑ ΔΙΑΒΑΣΕΤΕ ΤΗ ΣΥΝΕΧΕΙΑ ΚΑΤΕΒΑΣΤΕ ΤΟ ΠΕΡΙΟΔΙΚΟ ΠΑΤΩΝΤΑΣ ΤΟ ΕΚΒΑΤΑΝΑ07:

EKBATANA07

Advertisements

2 Comments

  1. ευχαριστω για τη φιλοξενια… εξαιρετο τεχος

    • Εμείς ευχαριστούμε, εννοείται … Και ανυπομονούμε και για την επόμενη σου συνδρομή, συνονόματη!

      Lucia


Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s

Αρέσει σε %d bloggers: